حضرت ابوطالب(سلام الله علیه)

4 index

 حضرت ابوالطالب (سلام الله علیه) سی و پنج سال قبل از تولد پیامبر (صلی ‏الله‏ علیه‏ وآله)،  در خانه  حضرت عبدالمطلب (سلام الله علیه)  (شیبه الحمد) به دنیا آمد؛ مادر او «فاطمه سلام الله علیها» دختر عمروبن عائذبن مخزوم بود.

یکى از شخصیتهاى نقش آفرین صدر اسلام، حضرت ابوطالب (سلام الله علیه) پدر حضرت على بن ابیطالب (سلام الله علیه) است. نام حضرت ابوطالب، «عمران‏» (سلام الله علیه) است و بعضى او را «عبد مناف سلام الله علیه‏» نامیده ‏اند. چون فرزند بزرگتر آن حضرت «طالب‏» بود، او را ابوطالب (سلام الله علیه) خواندند. او با عبدالله پدر پیامبر (صلی ‏الله‏ علیه‏ وآله) برادر بود. پدرآن حضرت، حضرت «عبدالمطلب‏سلام الله علیه» جد پیامبر اسلام است که همه قبایل عرب وى را به عظمت و بزرگوارى مى ‏شناختند و از او به عنوان مردى با کفایت و مبلغ آیین توحید ابراهیم (سلام الله علیه) یاد مى‏کردند. حضرت عبدالمطلب (سلام الله علیه)، چنان مورد توجه دنیاى آن روز بود که او را با لقب «سید البطحاء» آقاى سرزمین مکه و حومه آن و «ساقى الحجیج‏» آب دهنده حاجیان خانه خدا و «ابوالساده‏» پدر بزرگواریها و «حافر الزمزم‏» ایجاد کننده چاه زمزم مى‏خواندند. حضرت عبدالمطلب (سلام الله علیه) در حفظ و حراست وجود مبارک حضرت محمد  (صلی ‏الله‏ علیه‏ وآله) بسیار کوشا بود.

حضرت ابوالطالب (سلام الله علیه) عموی بزرگوار رسول اکرم(صلی ‏الله‏ علیه‏ وآله)، پدر حضرت امیرالمؤمنین، علی (سلام الله علیه) بود. وی وصی حضرت « عبدالمطلب(سلام الله علیه) » و بزرگترین حامی پیامبر اسلام (صلی‏ الله‏ علیه‏ وآله) بود. تاریخ زندگی او سراسر، پر از افتخارات بی‏ نظیر است. مردی که به حق، پناهگاه دردمندان و محرومان بود. ایثار و اخلاص در وجود او تجسم پیدا کرده بود. ابرمردی که «تاریخ»، فداکاری و استقامت‏های وی را در کسی جز در فرزندش حضرت «امیرالمؤمنین» (سلام الله علیه) سراغ ندارد! چنان که دانشمند «اهل سنت»، ابن ابی الحدید، می‏گوید: حضرت «ابوطالب» و پدرش حضرت «عبدالمطلب» (سلام الله علیهما) ، بزرگ «قریش» و امیر و سرور «مکه معظمه» بودند و مردم آن سامان و مهاجرین و مسافرین این شهر تاریخی و زائران بیت خدا را پذیرایی و رهبری می‏کردند.

او یک لحظه از خدا غافل نبود؛ بلکه از جانشینان حضرت ابراهیم (سلام الله علیه)، قهرمان توحید بود، و طبق پیشگویی‏ های انبیای الهی، منتظر نبوت خاتم پیامبران (صلی ‏الله‏ علیه‏ وآله) بود. از این جهت، پیش از آن که رسول خدا (صلی‏ الله‏ علیه‏ وآله) از مادرش متولد گردد، حضرت ابوطالب (سلام الله علیه) به رسالت وی ایمان داشت و هنگامی که «فاطمه بنت اسد» (سلام الله علیها)، تولد پیامبر اسلام (صلی ‏الله‏ علیه‏ وآله) را به اطلاع وی رسانید، و از غرایب امرش در هنگام زایمان او سخن گفت، «ابوطالب» ( سلام الله علیه) فرمود: از این کارها و چنین نوزادی تعجب می‏کنی؟ صبر کن، سی سال دیگر، تو نیز همانند وی را که وزیر و وصیش خواهد بود، به دنیا می‏آوری.

حضرت ابوالطالب (سلام الله علیه)، فردی با ایمان و مقتدر بود که پیامبر اسلام را از شر کفار قریش تا واپسین لحظات عمر حفظ کرد و از این رهگذر، سهم بسزایی در پیشرفت اسلام داشت؛ اما علی رغم آن همه فداکاری‏ها و ایثارگری‏هایش، بعضی از مبغضین و متعصبین، نسبت به آن حضرت (سلام الله علیه) اسائه ادب نموده و در ایمان و اعتقادش دچار شک و تردید گردیدند. در این نوشتار، برآنیم به گوشه‏ هایی از فضایل، ایثار و فداکاری، و دلایل ایمان آن بزرگ مرد اسلام، که به حق مظلوم تاریخ است، اشاره نماییم.

در سال دهم بعثت، حضرت ابوالطالب (سلام الله علیه) در حالی که با دیگر مسلمانان در شعب ابوطالب در محاصره ی مشرکان مکه بودند، درگذشت. وی در حالى دنیا را وداع گفت که قلبش لبریز از ایمان به خدا و عشق به محمد ((صلی ‏الله‏ علیه‏ وآله)) بود. بدنش را در مکه معظمه در مقبره حجون معروف به «قبرستان ابوطالب‏» دفن کردند. با مرگ او خیمه‏ اى از حزن و اندوه بر پیامبر اسلام (صلی ‏الله‏ علیه‏ وآله) و مسلمانان آن روز که کمتر از پنجاه نفر بودند، سایه افکند زیرا آنان بهترین حامى، مدافع و فداکار در راه اسلام را از دست دادند.

در همان سال حضرت خدیجه (سلام الله علیها) همسر باوفای پیامبر (صلی ‏الله‏ علیه‏ وآله) نیز وفات کرد و رسول خدا (صلی ‏الله‏ علیه‏ وآله) بر اثر شدت غم و اندوه، آن سال را «عام الحزن» یعنی سال حزن و اندوه نامیدند.

2 5

 

پاسخ دهید