حضرت عباس (سلام الله علیه)

14

حضرت عباس (سلام الله علیه)، فرزند حضرت علی (سلام الله علیه) و حضرت امّ البنین (سلام الله علیها) ، در روز چهارم شعبان سال ۲۶ هجری قمری در مدینه چشم به جهان گشود. حضرت فاطمه امّ البنین (سلام الله علیه) ، دختر حزام بن خالد بود که نیاکانش همه از دلیر مردان عرب بوده و در شجاعت و دلیری در دنیای عرب مشهور بوده اند. ثمره ازدواج حضرت علی(سلام الله علیه) با فاطمه بنت حزام (سلام الله علیها) ،چهار پسر به نام های حضرت عباس(سلام الله علیه)، حضرت عون(سلام الله علیه)،حضرت جعفر (سلام الله علیه) و حضرت عثمان(سلام الله علیه) بود که بزرگترین آن ها حضرت عبّاس(سلام الله علیه) بود. حضرت فاطمه (سلام الله علیه) را به علت داشتن این چهار پسر، امّ البنین(مادر پسران سلام الله علیها) نامیده اند.

وقتی حضرت عباس (سلام الله علیه) به دنیا آمد، امام علی(سلام الله علیه) در گوش او اذان و اقامه خواند،نام خدا و رسول را به گوش او خواند و نام او را عباس (سلام الله علیه) نهاد . امام گاه گاهی قنداق حضرت عباس (سلام الله علیه) را در آغوش می گرفت، بازوانش را می بوسید و گریه می کرد .روزی حضرت امّ البنین (سلام الله علیها) علّت این گریه را پرسید ؛ امام (سلام الله علیه) در جواب فرمود : این دست ها در راه کمک به حسین (سلام الله علیه) قطع خواهند شد.

 روزی حضرت علی (سلام الله علیه) ، حضرت عباس (سلام الله علیه) خرد سال را در کنار خود نشاند و به او گفت : بگو یک . حضرت عباس (سلام الله علیه) گفت : یک . امام (سلام الله علیه) فرمود : بگو دو . حضرت عباس (سلام الله علیه) از گفتن خودداری کرد. وقتی امام (سلام الله علیه) علت را جویا شدجواب داد : شرم  می کنم با زبانی که خدا تبارک و تعالی را به یگانگی خوانده ام ، دو بگویم .

حضرت عباس (سلام الله علیه) نه تنها در قامت رشید بود، بلکه در خِرَد برتر و در جلوه های انسانی هم رشید بود.او به یقین می دانست که برای چه روز عظیمی ذخیره شده و می دانست که برای عاشورا به دنیا آمده است .

پاسخ دهید