امام هادی (سلام الله علیه)

 میلاد امام هادی (سلام الله علیه)

امام هادی-ع7 8

السلام علیکم یا أهل بیت النبوه و موضع الرساله و مختلف الملائکه و مهبط الوحی و معدن الرحمه و خزان العلم و منتهى الحلم و أصول الکرم و قاده الأمم و أولیاء النعم و عناصر الأبرار و دعائم الأخیار و ساسه العباد و أرکان البلاد و أبواب الإیمان و أمناء الرحمن و سلاله النبیین و صفوه المرسلین و عتره خیره رب العالمین و رحمه الله و برکاته السلام على أئمه الهدى و مصابیح الدجى و أعلام التقى و ذوی النهى و أولی الحجى و کهف الورى و ورثه الأنبیاء و المثل الأعلى و الدعوه الحسنى و حجج الله على أهل الدنیا و الآخره و الأولى و رحمه الله و برکاته….

نام : علی (سلام الله علیه)

لقب : هادی نقی (سلام الله علیه)

کنیه : ابوالحسن (سلام الله علیه)

نام پدر : محمد(سلام الله علیه)

نام مادر: سمانه مغربیه (سلام الله علیها)

تاریخ ولادت : ۱۵ ذی الحجه سال ۲۱۲ هجری

محل ولادت : مدینه طیبه

مدت امامت : ۳۳ سال

مدت عمر :۴۲ سال

تاریخ شهادت : ۳ ماه رجب سال ۲۵۴ هجری

علت شهادت: طعام زهر آلود

نام قاتل : متوکل عباسی (لعنت الله علیه)

محل دفن : سامراء

تعداد فرزندان : چهار پسر و یک دختر

 میلاد فرخنده :

سحرگاه روز ۱۵ ذی الحجه هنگامی که خورشید اشعه تابناک خود را بر روی زمین می گسترد مولود مسعود خاندان رسالت حضرت امام علی النقی (سلام الله علیه) دیده بر جهان بازگشود نوزادی که باعث سربلندی وافتخار اسلام گردید وعمر خود را در راه اعتلای تعالیم ارزنده اسلام مصروف داشت ودر پیشبرد هدفهای الهی (جل جلاله) از هیچ نو کوشش وفعالیت ومجاهده مضایقه ننمود .

او در تیره ترین دوران اختلافات خلفای عباسی (لعنت الله علیه) همانند پدر بزرگوارش به توسعه وگسترش آئین اسلام پرداخت واصالت تعالیم اسلامی را از گزند حوادث وآفات محفوظ داشت .

امام (سلام الله علیه) از همان دوران نوجوانی از آن هنگامی که در مکتب پدر بزرگوارش (سلام الله علیه) درس علم ومعرفت می اموخت به راهنمائی وارشاد مردم می پرداخت ودر مکتب عالی دانش وفضیلت خود ، گروههائی از علاقه مندان وارادت ورزان خاندان نبوت را می پروراند .

او در عصر خود در دانش وفضیلت وشرف انسانی، مجاهدتهای اسلامی نظیر وهمتا نداشت وعلاقمندان همچون پروانه گرد شمع وجودش می گشتند واز خرمن علم ودانش وفضیلت او بهره ها می بردند .

 سال ولادت :

دهمین ثمره باغ ولایت ودوازدهمین نهال عصمت وطهارت ونخستین فرزند برومند پیشوای نهم (سلام الله علیه) در سال ۲۱۲ هجری در یکی از محلات مدینه شهر نورانی پیامبر بزرگوار اسلام (صلی الله علیه وآله) در محلی که موسوم به «صریا» بود دیده بر جهان گشود وبه زیباترین نامی مه در خاندان رسالت سابقه دیرین وخوش خاطره ای داشت موسوم گردید ؛ پدر ارجمندش برای وی نام « علی(سلام الله علیه) » را برگزید .

او که همانند جد بزرگوارش (سلام الله علیه) مأ موریت دفاع از اسلام واحیای حقوق مسلمانان را از جانب پروردگار عالم بعهده داشت همان کنیه­ی جدش را بر خویشتن انتخاب کرد وبه ابوالحسن (سلام الله علیه) موسوم گردید .

لقب ابن رضا (سلام الله علیه) درخشان ترین عنوان وشهرت او ودیگر پیشوایان معصوم (سلام الله علیهم) بعدی بود که آنروزها همچون ستاره درخشان در میان دهها القاب دیگر بر تارک وی می درخشید. از دیگر القاب آن حضرت می توان هادی ، ناصح ، عالم ، فقیه ، امین ، عسگری ، دلیل ، فاتح ، نقی و مرتضی (سلام الله علیه) را نام برد چنانچه امروز بیشتر دوستداران وشیعیان او را با لقب مشهور « هادی(سلام الله علیه) » میشناسند .

آن حضرت (سلام الله علیه) تحت تربیتهای الهی ومعنوی پدر(سلام الله علیه) ، هفت سال واندی زندگی کرد وبعد از شهادت پدر درخشان ترین وشامخ ترین چهره­ی اسلام بودند که مشکلات فقهی وعلمی جهان اسلام را با دانش وبینش خود حل وفصل می نمود .

مادر :

مادر عزیز و مهربانش (سلام الله علیها) ، بانوی با فضیلت وتقوی ودانشمندی بود در نهایت فداکاری ودلسوزی که یکی از بانوان صالح ودرستکار شایسته ی روزگار خود محسوب می گشت بحدی که خود امام (سلام الله علیه) درباره او چنین میفرماید :

« مادرم عارف وآشنا به مقام امامت و ولایت بود. او با عنایت ولطف پروردگار اهل رحمت و بهشت است . هرگز فریب شیطان و مکر و کید تجاوزکار وستمگر را بخود ندید واز نظر رتبه و مقام کمتر از مادر انبیاء و مردان شایسته ی الهی نبود …» .

نام گرامی وی « سمانه (سلام الله علیها) » معروف به سیده و صاحب کنیه « ام الفضل مقربیه (سلام الله علیه) » از شاهزادگان رومی بود که به اسارت لشکر مسلمانان در آمده بود وبه عنوان « ام ولد سلام الله علیه) » آزاد گردید وافتخار همسری امام(سلام الله علیه) را پیدا نمود  او یکی از آشنایان حقیقی به مقام ولایت کبری واز مدافعین سرسخت زعامت وخلافت الهی بود .

 تعیین امامت آن حضرت :

پیشوای نهم (سلام الله علیه) جز علی و موسی (سلام الله علیها) فرزند دیگری نداشت واز آنجا که میان علی و موسی (سلام الله علیه) در دانش وتقوی وپرهیزکاری وفضایل معنوی از وجود تا عدم واز زمین تا آسمان فاصله وجود داشت برای هیچ انسانی این شبهه پدید نمی آمد که او پیشوائی رقیب امام هادی (سلام الله علیه) گردد بخصوص که بارها حضرت هادی (سلام الله علیه) از طرف پدر عالیقدرش امام جواد (سلام الله علیه) تصریحاً به امامت تعیین گردیده بود.

 در مرگ پدر :

هشت سال از عمر شریفش نگذشته بود که غبار یتیمی بر چهره اش نشست در سال ۲۲۰ هجری در آخر ماه ذیقعده پدر بزرگوار وجوان (سلام الله علیه) خود را از دست داد ؛ پدری که نمونه بارز علم وتقوی وفضیلت وشجاعت مظهر مبارزه با ظلم وستم وپناه درماندگان وبیچارگان بود.

مدت عمر وزندگی اش از نظر زمان بسیار محدود بود چون فقط ۲۵  سال در این جهان زندگی کرد که هفت سال وچند ماه دوران پدر هفده سال بعدی از وی دوران امامت وپیشوایی او بود که دخترش ام فضل (لعنت الله علیها) را به عقد ازدواج او درآورد سپس دوران حکومت معتصم (لعنت الله علیه) را دید که در اوایل حکومت او بود که امام جواد در بغداد به  شهادت رسید و در کنار قبر جد بزرگوارش امام موسی بن جعفر (سلام الله علیه) مدفون گردید وامروز به نام کاظمین معروف ومشهور است .

 سالهای امامت :

سالهای امامت آن حضرت مصادف بوده است با قسمتی از خلافت معتصم (لعنت الله علیه) و تمام خلافت متوکل (لعنت الله علیه) و منتصر (لعنت الله علیه) و مستعین (لعنت الله علیه) و در زمان خلافت المعتز بالله (لعنت الله علیه) شهادت به فوز حضرت رسید.

امام هادی (سلام الله علیه) در مدینه اقامت داشتند تا اینکه متوکل در سال ۲۳۲ ق به خلافت رسید. چنانکه در تواریخ مذکور است متوکل (لعنت الله علیه) به حضرت امیر ((سلام الله علیه)) و اهل بیت کینه شدیدی داشت و کسانی که دور و بر او بودند به بغض و عداوت با آل علی (سلام الله علیهم اجمعین) شهرت داشتند و از جمله آنها عبد الله بن محمد بن داود هاشمی معروف به «ابن اترجه» بود.

متوکل (لعنت الله علیه) از امام (سلام الله علیه) جهت مسافرت به بغداد دعوت نمود و یحیی بن هرثمه (لعنت الله علیه) را مأمور این کار کرد ، هرثمه (لعنت الله علیه) حضرت را در سال ۲۳۳ ق به سامرا برد.

رفتار متوکل (لعنت الله علیه) با امام (سلام الله علیه) به ظاهر محترمانه بود ولی پیوسته او را تحت نظر داشت و گاهی به حبس، توقیف و یا جستجوی منزل آن حضرت امر میکرد .

آثار آن حضرت

۱ ) رساله ای در رد اهل جبر و تفویض و اثبات عدالت و منزلت بین المنزلتین .

۲ ) مجموعه پاسخهایی که به پرسشهای یحیی بن اکثم قاضی القضات بغداد داده اند .

۳ ) مجموعه ای از احکام دین که ابن شهر آشوب در مناقب از خیبری و حمیری و از کتاب مکاتبات الرجال از عسکریین نقل کرده است .

 از سخنان گهر بار امام هادی علیه السلام :

“بهتر از نیکی، نیکوکار است، و زیباتر از زیبایی، گوینده آن است و برتر از علم، حامل آن و بدتر از بدی، عامل آن است وحشتناک تر از وحشت، آورنده آن است.”

امامان و پیشوایان معصوم ((سلام الله علیهم)) انسانهای کامل و برگزیده ای هستند که به عنوان الگوهای رفتاری و مشعلهای فروزان هدایت جامعه بشری از سوی خدا (جل جلاله) تعیین شده اند. گفتار و رفتار و خوی و منش آنان ترسیم حیات طیبه انسانی و وجودشان تبلور تمامی ارزشهای الهی است.

بدون شک، ارتباط با چنین چهره هایی و پیروی از دستورها و رفتارشان، تنها راه دستیابی به کمال انسانیت و سعادت هر دو جهان است. پیشوای دهم (سلام الله علیه) یکی از پیشتازان دانش و تقوا و کمال است که وجودش مظهر فضائل اخلاقی و کمالات نفسانی و الگوی حق جویان و ستم ستیزان است.

زیارت در کلام امام هادی(سلام الله علیه) :

زیارت انسانهای وارسته, موجب بقا و استمرار حیات علمی و معنوی آنان می گردد, آنچنان که در حدیتی از پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) اتر زیارت امامان و پیامبران بعد از مرگ همسان اتر زیارت ایشان در حیات است و همان آتار و سازندگی را برای انسان دارد.

یکی از برترین زیارات ائمه (سلام الله علیه)که با فقرات بلندش به اوج وجود ائمه اطهار وبلندای هستی آنان نظر دارد و زمینه معرفت و عرفان کاملتر انسان را فراهم می سازد, زیارت جامعه کبیره است که امام علی النقی(سلام الله علیه) آن را به شاگرد خویش آموخته است که در فصاحت و بلاغت احسن و اکمل زیارات است.

این منشور بلند,هر چند که در لباس شرح فضایل و کمالات انسانهای کامل و خلفای برجسته الهی بیان شده است, لیکن معارف عمیق توحیدی آن اساس شرک را بر می کند و وجود انسان را از حقیقت و نور ولایت و معرفت سیراب می کند.

امام هادی (سلام الله علیه) در این زیارت ائمه اطهار (سلام الله علیه) را با جلوه های گوناگون معرفی کرده تا زائر از دریچه های مختلف, ایشان را الگو و اسوه خویش قرار دهد و بر تعالی خود همت گمارد. زیارت جامعه در مقام امامت جایی خالی نمی گذارد تا دیگران آن را پر کنند.

ابتدای زیارت با بهترین تحیت و بزرگداشت, سلام, آغاز می شود و در ادامه بالاترین معارف اعتقادی انبیا و ائمه (سلام الله علیهم) را ,که هر کدام در عین سادگی نیاز به تشریح و تبیین دارد, بر می شمارد ; باشد که به تاسی از این ذوات مقدسه وجودمان لبریز از ایمان شود :

السلام علیکم یا أهل بیت النبوه و موضع الرساله و مختلف الملائکه و مهبط الوحی و معدن الرحمه و خزان العلم و منتهى الحلم و أصول الکرم و قاده الأمم و أولیاء النعم و عناصر الأبرار و دعائم الأخیار و ساسه العباد و أرکان البلاد و أبواب الإیمان و أمناء الرحمن و سلاله النبیین و صفوه المرسلین و عتره خیره رب العالمین و رحمه الله و برکاته السلام على أئمه الهدى و مصابیح الدجى و أعلام التقى و ذوی النهى و أولی الحجى و کهف الورى و ورثه الأنبیاء و المثل الأعلى و الدعوه الحسنى و حجج الله على أهل الدنیا و الآخره و الأولى و رحمه الله و برکاته…..

امام هادی-ع5منبع : کتاب زندگانی پیشوای دهم  ، نویسنده عقیقی

بخشایشی                                                                    تهیه وتنظیم : فرشته خدائی فر


شهادت امام هادی (سلام الله علیه)

امام هادی-ع3امام هادی-ع1

امام علی بن محمد الهادی (سلام الله علیه) در نیمه ذی الحجه سال ۲۱۲ق نزدیک شهر مدینه در روستای صریا، چشم به دنیا گشود و در ماه رجب سال ۲۵۴ق در سرّ من رأی (سامرا) توسط معتزعباسی به شهادت رسید. ایشان پس از پدر بزرگوارش ۳۳ سال امامت شیعیان را بر عهده داشتند.[۱] نام مادر آن حضرت سمانه مغربیه بود[۲]؛ البته مدنب، حدیث و غزال هم گفته‌اند.[۳]
لقب‌های آن حضرت را نقی، هادی، امین، طیب، ناصح، مرتضی و…(سلام الله علیه) ذکر کرده‌اند. کنیه‌اش ابوالحسن(سلام الله علیه) است و به ایشان ابوالحسن ثالث می‌گویند.[۴]
امام هادی (سلام الله علیه) از آغاز امامت در مدینه حضور داشتند و در مدت اقامت در این شهر نقش بسیار مهمی در رهبری شیعیان ایفا کردند؛ به‌طوری که حکومت عباسی از موقعیت ممتاز امام احساس خطر کرده و حضور ایشان در مدینه را به صلاح ندانست، متوکل برای کنترل بیشتر امام علیه السلام  تصمیم گرفت ایشان علیه السلام  را از مدینه به سامرا منتقل کند. در سال ۲۳۳ ق بنابه گزارش‌هایی که جاسوسان از فعالیت‌های امام (سلام الله علیه) داده بودند، متوکل به یحیی بن هرثمه مأموریت داد تا این انتقال را انجام دهد. با ورود یحیی بن هرثمه به مدینه، مردم که سخت مشتاق و شیفته امام خود بودند، اعتراض خود را علنی کردند؛ به‌طوری که یحیی بن هرثمه اعلام کرد که کاری به امام  علیه السلام  ندارد و هیچ خطری امام علیه السلام  را تهدید نمی‌کند. پس از مدتی به بهانه این که در منزل امام بر علیه حاکم عباسی سلاح جمع آوری می‌شود به خانه امام علیه السلام  حمله بردند، ولی چیزی جز قرآن و ادعیه نیافتند. جالب اینکه خود یحیی بن هرثمه پس از بازگشت می‌گوید: «چیزی جز بزرگواری، ورع، زهد و شجاعت در او نیافتم».[۵]

امام هادى (سلام الله علیه) به قولى در بیست و پنجم جمادى الاخره و به قول دیگر، در سوم رجب و به دیگر قول در روز دوشنبه بیست و هفتم جمادى الاخره در نیمه روز و در سال ۲۵۴ هجرى، در شهر سامراء دیده از جهان فروبست. آن حضرت در روزگار خلافت معتز وفات یافت و بنابراین، عمر آن حضرت اندکى کمتر از چهل سال یا ۴۱ سال و شش و یا هفت ماه بوده است. از این مدت، شش سال و پنج ماه با پدرش و ۳۳ سال و چند ماه، به قولى نه ماه، پس از وى زیسته که این مدت را دوران امامت و خلافت آن حضرت محسوب کرده‏اند. آن امام (سلام الله علیه) دنباله خلافت معتصم و سپس خلافت واثق ، متوکل ، منتصر ، مستعین و معتز را درک کرد و در پایان حکومت معتمد، به شهادت رسید.

مدت اقامت آن حضرت در سر من راى، بیست ‏سال و چند ماه بود و پس از وفات، در خانه‏اش واقع در سر من راى به خاک سپرده شد.

[۱] . شیخ مفید، ارشاد، ص۳۲۷٫
[۲] . همان، ص۳۰۷٫
[۳] . حسینی، محمدرضا، تاریخ اهل البیت علیه السلام ، ص۱۲۳٫
[۴] . مناقب آل ابی طالب علیه السلام ، ج۴، ص۴۰۱، به کوشش محمدحسین دانش آشتیانی و سید هاشم رسولی محلاتی.
[۵] . ابن جوزی، تذکره الخواص، ص۳۵۹٫

پاسخ دهید